Waarom online zichtbaarheid voor sommigen doodeng is...

‘Ik wil niet elke keer met mijn hoofd op social media staan’ zei ik tegen mijn eerste business coach. Hij keek me raar aan en zal wel ‘succes dan dame’ gedacht hebben, want als je onderneemt heb je toch zichtbaar te zijn, in welke vorm dan ook.


Waarom vind ik dit toch zo eng?’ Deze vraag heb ik mezelf keer op keer gesteld.

Ik kwam erachter dat de keren dat ik in de ‘spotlight’ stond, ofwel zichtbaar was in welke vorm dan ook, ik er nare ervaringen mee had gehad. Sommige vriendinnen werden jaloers/ afgunstig of ik werd belachelijk gemaakt.


Dat vond ik zo erg dat ik geleidelijk gaandeweg in mijn leven mijn zichtbaarheid beperkt had. Vanuit daar ‘comfortabel’ en ‘veiliger’ was gaan leven. Zo durfde ik me niet meer kwetsbaar op te stellen.


Complimenten privé of op het werk niet echt accepteerde, maar wegwuifde uit angst voor jaloerse gevoelens van anderen die dat hoorden of erbij stonden.

Al mijn social-mediakanalen hield ik goed verbogen voor de buitenwereld en ik postte nagenoeg niets. Want ‘waarom zou ik dat doen’, ‘wie zit er in hemelsnaam op mij te wachten’, ‘moet ze weer zo nodig’ en ‘mensen gaan dit stom vinden’ waren de gedachten die door mijn hoofd spookten.


WAAR-OM eigenlijk?


Ik stond er nooit zo bij stil, zo was ik gewoon. Althans, dat dacht ik ;)

Totdat ik stiekem wel wilde ondernemen, maar besefte dat zichtbaarheid daarbij hoorde.

En dat durfde ik niet. ‘Vond ik stom’ zei ik, dus stelde ik deze droom een paar jaar lang uit. Sterker nog, ik verlamde mezelf en kwam niet in actie om wél de dingen te doen die ik wilde doen. In plaats daarvan luisterde ik naar de ontmoedigende stemmen/gedachten in mijn hoofd.


Waar-om deed dat zoveel met me? Zoveel, dat het me weerhield om mijn hart te volgen…


Dat ik nare ervaringen ermee had gehad, wist ik inmiddels wel.

Echter, was ik me er niet bewust van wat de achterliggende laag van gedachten en gevoelens waren. Het voelde onprettig om erbij stil te staan en daar liet ik het tot dan toe altijd bij zitten.


Het antwoord op de vraag ‘waarom’ had ik ook supergoed verstopt, want dat stond haaks op wat ik als ‘stoer’ labelde. Ik riep wel dat ik het ‘lekker belangrijk’ wat anderen van me vonden of dachten. Ironisch genoeg, deed ik dat dus wél. Ik wilde erbij horen, geliefd zijn en geaccepteerd worden. Ik wilde ertoe doen.


Ik schaamde me ervoor en mijn ego was te trots om dit te accepteren en toe te laten.

In plaats daarvan liet ik mijn hoofd het over nemen en ging ik me conformeren aan anderen. Dat was veilig, kon niemand een mening over me hebben en werd ik niet uitgelachen. Gevolg daarvan was dat ik me liet leiden door angst en niet door mijn verlangens.


Gelukkig kan ik - door hiermee aan de slag geweest te zijn - eerlijk zijn naar mezelf.

Kan ik me laten leiden door mijn hart (ook al vindt mijn hoofd dat mega spannend!) ipv mijn angsten. Ben ik nu zichtbaar en doe ik mijn ding.


Of ik het spannend vind? Jazeker, iedere keer weer!

Echter, laat ik me er niet door verlammen.

Ik kom in actie en het is het keer op keer waard.


Ik weet dat zoveel mensen hier ook mee te maken hebben.

Zichtbaarheid is een gevoelig onderwerp voor velen, vooral startende ondernemers.

De onderliggende diepgewortelde antwoorden kunnen per mens verschillen.

Of je daar zelf bij kunt komen, is de nog de vraag want we hebben een giga blinde vlek als het om ons zelf gaat. Dat kan ik wel weten ;)


Maar probeer eens stil te staan waarom je je toch naar voelt in plaats ervan weg te lopen zoals ik dat deed. Waar loop jij tegenaan? Is er iets wat je stiekem wilt, maar telkens uitstelt en dat dan uiteindelijk nooit doet, omdat je het te spannend vindt?


Ben benieuwd!


Liefs,

Ilke

14 keer bekeken
  • Facebook Oner Academy
  • Instagram Oner Academy
  • Linked In Oner Academy
Schrijf je in voor tips & motivatie

© Oner Academy   Stationsplein 26  Nijmegen   KVK: 74456121   Disclaimer   Algemene Voorwaarden   Privacy Verklaring    Contact